Η Διαταραχή Αποθησαύρισης ή Παρασυσσώρευσης (Hoarding Disorder) κατατάσσεται σήμερα στην κατηγορία Ιδεοψυχαναγκαστικών και Συνδεόμενων Διαταραχών (DSM-5, 2013) και περιγράφει την επίμονη δυσκολία του ατόμου να πετάξει άχρηστα αντικείμενα ή/και την ανεξέλεγκτη ανάγκη του να συγκεντρώνει υπερβολική ποσότητα χρήσιμων ή μη αντικειμένων στο χώρο που ζει. Ταυτόχρονα η σκέψη ή η προσπάθεια να πετάξει κάτι προκαλεί έντονο άγχος ή δυσφορία. Το άτομο συνήθως θα ανησυχήσει πως μπορεί να πετάξει κάτι που αργότερα μπορεί να είναι χρήσιμο, ή μήπως κατά λάθος πετάξει κάτι που είναι σημαντικό. Με τον χρόνο που περνά, οι πάσχοντες χάνουν την ικανότητα να ξεχωρίζουν με κοινή λογική τι είναι όντως χρήσιμο και τι άχρηστο, από τα αντικείμενα που έχουν συγκεντρώσει, ενώ αν τελικά κάτι πεταχτεί, μπορεί εκ των υστέρων να βιώσουν άγχος ή δυσφορία ότι έκαναν λάθος για το αντικείμενο που πέταξαν και να βασανίζονται από τη σκέψη αυτή. Το αποτέλεσμα είναι η συσσώρευση σωρών αντικειμένων ή/και σκουπιδιών στους χώρους του σπιτιού με τον κίνδυνο αυτοί να γίνονται ανθυγιεινοί και μη βιώσιμοι. Ακόμα και στην πτρίπτωση που ο πάσχων θελήσει να απαλλαγεί από τα συμπτώματα της διαταραχής παρασυσσώρευσης, η επιθυμία του να κρατήσει τα συσσωρευμένα αντικείμενα μπορεί να είναι τόσο δυνατή που να τον αποτρέψει από το να αναζητήσει βοήθεια ή να παραμείνει στη θεραπεία.
Τα κριτήρια που πρέπει να πληρούνται (κατά την 5η έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού εγχειριδίου των Ψυχικών διαταραχών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας, 2013) ώστε να διαγνωσθεί κάποιος με Διαταραχή Αποθησαύρισης είναι:
Α. Η ύπαρξη επίμονης δυσκολίας απόρριψης ή αποχωρισμού των υπαρχόντων του, ανεξάρτητα από την πραγματική τους αξία.
Β. Η δυσκολία αυτή να οφείλεται στην ανάγκη αποθήκευσης των αντικειμένων και στην ενόχληση που σχετίζεται με την απόρριψή τους.
Γ. Η δυσκολία απόρριψης των αντικειμένων να έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευσή τους, που προκαλεί συμφόρηση και βρωμιά, και θέτει σε κίνδυνο τη χρήση των ενεργών χώρων. Αν οι ενεργοί χώροι δεν είναι βρώμικοι, είναι μόνο λόγω των παρεμβάσεων τρίτων.
Δ. Η αποθησαύριση να προκαλεί κλινικά σημαντική ενόχληση ή έκπτωση στην κοινωνική, επαγγελματική ή άλλες σημαντικές περιοχές της λειτουργικότητας (συμπεριλαμβανομένης της διατήρησης ενός ασφαλούς περιβάλλοντος για τον ίδιο και τους άλλους).
Ε. Η αποθησαύριση να μην οφείλεται σε άλλη σωματική κατάσταση
ΣΤ. Η αποθησαύριση να μην εξηγείται καλύτερα με τα συμπτώματα άλλης ψυχικής διαταραχής.